หลังจากที่เมืองไทย มีเรื่องวุ่นวาย (ซึ่งขณะนี้ยังไม่จบ)

นอกจากความขัดแย้งทางการเมืองแล้ว

ปรากฎการณ์หนึ่งที่สงสัย??? จะเกิดขึ้นคือ

ต่อไปนี้ก็ใส่เสื้อแดงไม่ได้สิพี่ค้าบน้อง!!!

เพราะ "คน" ไม่ชอบเสื้อ "สีแดง" ไปเสียแล้ว : (

 

ถ้าใส่เสื้อแดงไม่ได้ กีฬาสีของน้องเด็ก ก็จะต้องไม่มีสีแดง

เอ๊ะ แล้วต้องไม่มีสีเหลืองด้วยรึเปล่า? เพื่อความเป็นกลางทางการเมือง

แต่ไม่มีสีเหลืองนี่ดูเป็นไปได้ยาก เพราะสีเหลืองเนี่ย... (เซนเซอร์)

แล้วเวลาร้องเพลงเชียร์เนี่ย ต้องร้องเพลง (เซนเซอร์อีก) ด้วยรึเปล่า

อย่างไรก็ตาม ต้องเปลี่ยนสีแดงเป็นอะไร สีเลือดหมูเหรอ สีบานเย็น สีแดงขาวมั้ย กาชาดดี

เป็นกลางทางด้วยนะ ตอนสงครามเนี่ย ไม่โดนจับเป็นตัวประกัน...

 

ถ้าคนโดนแทงมา เลือดอาบ เสื้อขาว ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ชุ่มโชกอาบไปทั่วร่าง

เลือดสีแดงฉานนี่เป็น Discrimination ทางเชื้อชาติรึเปล่า ทำไมไม่มีเลือดสีแดงว้า เลือดสีแดงไทยใหญ่ เลือดสีแดงมลายู ไรงี้

อะ กลับมา ถ้าสมมติคนโดนแทงเดินผ่านชุมชน แล้วจะมีคนช่วยมั้ย

เนื่องจากมองเห็นว่าแดงมาแต่ไกล แต่คนโดนแทงเนี่ย

คงยังต้องมีพลเมืองดีแถวนั้นช่วยล่ะน่า ไม่ต้องห่วงมั้ง : P

น่าจะห่วงว่าทำไม มีแต่เลือดสีแดงฉานมากกว่า เราต้องมีเลือดสีแดงอื่นบ้างสิ....

 

แล้วตรุษจีนปีหน้าล่ะ เราต้องฉลองด้วยอะไร

ถ้าให้ต้องใส่แต่เสื้อขาวดำ ฉลองตรุษจีนเนี่ย มะอาวนะ

เอ๊ะ แล้วอากง อาม่า ไปไหว้พระที่ศาลเจ้าา

จะถูกจับด้วย ข้อหาซ่องสุมกันเกินห้าคนรึเปล่า

สงสาร กง ม่า จังเลย T^T ฮือๆๆ

 

คนเกิดวันจันทร์ ไม่สนอยู่แล้วสีแดง

แต่ว่าคนที่เกิดวันอาทิตย์ แล้วอยากใส่สีมงคล

เพื่อไปทำธุรกิจ ไปติดต่องานเนี่ย ยังจะใส่ได้มั้ยน้า

พอคนไม่ใส่เสื้อสีแดง ร้านเสื้อแถวโบ๊เบ๊ ก็จะไม่มีเสื้อสีแดงขายน่ะสิ

ว้า... เมืองไทย คงจะดูซึมเซาไปเลยทีเดียวนะ ถ้าคนไม่ใส่เสื้อสีสันกัน

คงจะเป็นเหมือนเมืองบางเมือง ที่เป็นเกาะเล็กๆ ทางใต้ของไทยมั้ง

ที่คนใส่สูททำงาน เดินแข็งๆ ไม่มีชีวิตชีวา

 

ยิ่งไปกว่านั้น บริษัทที่ให้บริการรถแท๊กซี่ สีแดง

ต้องโดนจับในข้อหา สนับสนุนการก่อความวุ่นวายด้วยรึเปล่า

เพราะผิดที่เพ้นท์รถออกมาเป็นสีแดง

ถ้าอย่างนั้น บ้านเมืองนี้ก็ไม่มีงาน Artwork ที่base on สีแดง ไปอีกพักนึงสินะ โถๆ

 

คนเราเกลียดกันเพราะสี ก็จะทำให้มีคนเดือดร้อน เพียงเพราะเรื่องสี

สีเสื้อ เพียงเปลี่ยนเสื้อก็หมดปัญหา

แต่ว่าความคิดของคนที่ใส่เสื้อสีต่างๆกันนั้น

คงไม่ได้เปลี่ยนด้วยการสวมเสื้อ

 

ถ้าสมมติตอนนี้ทุกคนกำลังเล่นกีฬาสีระดับประเทศอยู่

มีทั้งสีเหลือง สีแดง สีน้ำเงิน สีนั่น สีนี่ สีทาบ้าน ฯลฯ

เรื่องราวมันจะจบลงด้วยเป้าหมายของกีฬาหรือเปล่า

นั่นคือสร้างความสามัคคี ความรักกันของนักกีฬา

อย่างไรก็ตาม ผมว่ากีฬาเนี่ย...

มันทำให้เกิดความสามัคคีได้ยากนะครับ...

เพราะว่าเวลาเล่นกีฬากันแต่ละทีม

ก็คงอยากให้ทีมตัวเองชนะนั่นเอง

 

 

 

เรื่องของเรื่องคือ ช่วงนี้ซึ่งเป็นช่วงสอบ และ เริ่มฟุ้งซ่าน

ทำให้ผู้เขียนได้มีโอกาสตรวจสอบรสนิยมทางด้าน"เพศ"ของชนชั้นกลางถึงล่างในไทย

และพบสิ่งหนึ่งที่เป็นหลักสำคัญของแนวคิดจิตวิทยาเชิงจิตวิเคราะห์ หรือมองได้ในมุมของทฤษฎีการโฆษณา

นั่นก็คือ การตั้งชื่อไฟล์คลิปวิดีโอ เป็นชื่อที่น่าสนใจเกินจริง...

 

จากการสำรวจพบว่า บางคลิปวิดีโอ มีการตั้งชื่อที่น่าสนใจเกินกว่าตัวคลิปจริง

ยกตัวอย่าง 3 กรณีคือ
1) "คลิปหายาก หลีดคณะเอากันในหอในม.XXX",
2) "หลุดน้องYYYนิสิตแพทย์มหาลัยZZZสวยมากเป็นบุญตาที่ได้ดู" 
3) "น.ศ.ถ่ายมือถือหลุดสดๆรับวันวาเลนไทน์"

จากชื่ออันเป็นที่น่าสนใจสำหรับชายที่หื่นกระหาย หรือว่าอยู่ในวัยอยากรู้อยากลองเช่นนี้

บางคลิปกลับไม่ได้ให้ภาพที่ปรากฎตามชื่อจริง หรือ เป็นเพียงการตั้งชื่อใหม่ซ้ำไฟล์เดิมเท่านั้น

 

กรณีแรกผู้ดูคลิป พบว่าคลิปนี้ไม่ใช่หลีดคณะ และใช่ครับมันเป็นภาพในหอ แต่มันที่ไหน

ต้องขออภัยในคำกริยาที่ชัดเจน แต่ตัวผู้เขียนได้กล่าวแล้วว่าเป็นรสนิยมทางด้าน"เพศ"ของชนชั้นกลางถึงล่างในไทย

เพราะฉะนั้น verb ในลักษณะนี้ ทำให้ผู้อ่านเห็นภาพได้ชัดเจน และคำว่าหายากก็เป็นตัวดึงดูดที่ดีสำหรับคนที่ต้องการดาวน์โหลด

ส่วนเสริมที่สำคัญของกรณีที่หนึ่งนี้คือ หอในม.XXX ซึ่งคาดเดาได้ว่ายิ่งเป็นมหาลัยเปิดของรัฐบาลที่ยิ่งเข้ายากขนาดไหน

ก็อาจจะยิ่งเป็นที่น่าสนใจมากเท่านั้น

 

...แล้วมันจะตั้งชื่อว่ามหาลัยเปิดทำซากไรคับ ในเมื่อมันเข้ายากกว่าปรกติ :P

ความเป็นจุดที่น่าสนใจนี้ อาจกล่าวได้ว่าเป็นลักษณะของสังคมที่มีชนชั้นแบบสังคมไทย

ต้องยอมรับว่า ในแวดวงธุรกิจ การงาน การศึกษา เรามีการแบ่งชนชั้นซ่อนอยู่ในทุกอณูของสังคมไทย

ประหนึ่งว่าการที่คนที่ถูกถ่ายนั้นยิ่งเป็นนักเรียน นักศึกษาของสถาบันชื่อดังเท่าไหร่ ก็เสมือนการได้เอาคืนจากชนชั้นล่าง

เรียกได้ว่า เป็นคำพูดในทำนองว่า "นี่เหรอเด็กจากสถาบันนี้ ทำไมทำตัวอย่างนี้ล่ะ"

โดยท่านครับ ท่านลืมไปแล้วหรือว่า ไม่ว่าจะเป็นใคร มาจากไหน มันก็คือ "คน" เหมือนกัน

ผมว่า บ้านเมืองเราขาดการมองคนในจุดที่ว่าเป็นคนนี้มากไป จนเวลามองไปที่คน คนหนึ่ง เราไม่ได้เห็นความเป็นคนคนนั้น

แต่กลับเห็น ภาพความสำเร็จของพ่อแม่เขา ความมีชื่อเสียงของสถาบันการศึกษาที่เขาจบมามากกว่า

 

กรณีทีสอง ความเป็นนิสิตเแพทย์ มหาลัย ZZZ เหมือนว่าได้กล่าวไปข้างต้นแล้วถึงเรื่องสถาบัน

ส่วนในกรณีที่นี้ได้มองไกลไปถึงอาชีพ ความเป็นแพทย์ พยาบาล ฯลฯ

ก็เกี่ยวพันกับระบบการศึกษาด้วยเช่นเดียวกัน ที่ทำให้แต่ละอาชีพไม่เท่าเทียมกัน

ผู้ดูหนึ่งคงจะมีความอยากดูสายอาชีพที่ตัวเองยกย่อง

ลดระดับลงมาเทียบเท่ากับพวกตน (ในเรื่องบนเตียง)

ส่วนอีกหนึ่งคือ คำว่า สวยมาก ซึ่งความสวยนี้ใครเป็นคนนิยาม...

ความสวยไม่ใช่ Universal Standard เช่นเดียวกับความอร่อย และอีกหลายๆความ

ความสวย ย่อมมีนิยามแตกต่างกันไปในแต่ละยุคสมัย และแต่ละรสนิยมของปัจเจก

อย่างไรก็ดี มันก็เป็นน้ำจิ้มที่สำคัญที่ทำให้ผู้แวะเวียนผ่านมา

อยากลิ้มลองว่าความสวยนั้น ตรงกับรสนิยมของตนเองหรือไม่

ซึ่งส่วนใหญ่ในความเป็นจริงแล้ว.... มักจะผิดหวังนะขะรับ

 

กรณีที่สาม จะไม่พูดไรมาก เหมือนกับสองกรณีที่แล้ว

แต่มีสิ่งที่เพิ่มเติมเข้ามาคือ หลุดสดๆ หรืออย่างในตัวอย่างที่หนึ่งคือ คลิปหายาก

ผมว่า... คลิปเนี่ย มันก็หายากทั้งนั้นล่ะ มันไม่ได้เป็นPublic นี่หว่า

แต่ความมหายาก หรือ การหลุดออกมา นี่ก็เป็นลักษณะหนึ่งของสังคมที่มีการปิดกั้นในเรื่องพวกนี้สูง

นอกจากนั้น อีกปัจจัยคือ วันวาเลนไทน์ ใช่ครับ ในวิดีโอนั้นเป็นวันวาเลนไทน์จริงหรือเปล่าก็ไม่ทราบได้

หรือต่อให้คลิปวีดีโอมันบอกวันได้แล้วมันแปลกอะไร

มันแปลกตรงที่ มันเป็นตัวแทนของ การฝ่าฝืนความพยายามของภาครัฐในการออกกฎที่นำไปปฏิบัติไม่ได้

กฎเหล่านี้เช่น ห้ามกินเหล้าในสถานศึกษา ในวัด ฯลฯ ที่ยิ่งตั้งมาก็ต้องมีคนฝ่าฝืนอยู่แล้ว

ตามอัตลักษณ์ของชนชาติไท(น้อย) อันมารวมกันอยู่ด้ามขวานติดทะเลของดินแดนแหลมทอง ซึ่งเรียกว่าประเทศไทยในปัจจุบัน

 

จากที่ได้กล่าวไปทั้งหมดข้างต้น คิดว่าไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรกับคนอ่าน :P

ถ้าจะให้ประโยชน์ได้ก็เพียงแค่การขยายทัศนคติของท่านเท่านั้น

และก็ไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรกับคนเขียนที่จะสอบอยู่พรุ่งนี้แต่อ่านหนังสือไม่ได้

อย่างไรก็ตามจากที่เขียนยืดยาวสรุปได้ความว่าไอ้ชื่อเนี่ย มันสำคัญนะ

และมันคงสำคัญสำหรับเวบที่สามารถหาตังค์ได้จากจำนวนคนที่เข้ามาโหลดไฟล์ไป

ชื่อที่ตั้งนี่ก็ทำให้คนเชื่อตาม หรือในทางพุทธปรัชญาจะเรียกว่า "สัญญา"

เหมือนกับว่า เวลาฉีกซองขนมนี่จะมีรอยปรุบอกให้ฉีกตรงนี้ แต่เอาจริงๆแล้วฉีกตรงไหนก็ได้

กรณีนี้ก็เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งที่น่าสังเกตของการรักษาระเบียบวินัยในโลกมนุษย์ด้วยการใช้ภาษาเท่านั้น...

เรื่องที่จะเขียนเกี่่ยวกับการท่องเที่ยวนี่ (หวังว่าจะเขียนอะไรออกมาได้นะ)

เป็นเรื่องที่ได้ไปเที่ยวยุโรปด้วยสายการบินราคาถูก

เรื่องนี้เป็นเรื่องของประเทศเยอรมัน ภาคหนึ่ง...

 

"ไปเที่ยวต่างประเทศ" คำนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก...

ใช่ครับ การนั่งเครื่องบินไปต่างประเทศไม่ใช่เรื่องแปลกของคนในยุคนี้

แต่ว่าไอ้การนั่งไปถึงประเทศมันแล้ว แล้วไม่รู้ว่าจะต้องไปไหนยังไงเนี่ย เป็นครั้งแรกนี่มันก็ยังไงๆ อยู่นะ...

 

ประเด็นคือต้องนั่งรถไฟจากสนามบินไปยังโฮสเตลเอง ซึ่งในที่สุดแล้วก็หลงทางจริงๆด้วย

อารมณ์มันก็เหมือนกับ เราต้องนั่งเครื่องบินมาสุวรรณภูมิ แล้วให้ไปต่อรถไฟฟ้าจากสนามบิน (ที่กำลังจะเสร็จ)

เข้าไปในตัวเมืองกรุงเทพมหานคร แล้วไปหาที่พักแถวข้าวสาร แต่จนแล้วจนรอดก็ไปไม่ถึงซะที จนนั่งรถเลยไปปากน้ำ...

 

อันนี้ก็เหมือนกัน นั่งไปโอลิมปิคสเตเดียม >< ดีนะ ที่คิดว่า ไอ้โอลิมปิก สเตเดียมเนี่ย มันสนามบอลใช่มะ

แล้วทีนี้ ไอ้สนามบอลนี่มันสงสัยมันจะอยู่นอกตัวเมืองนะ เพราะมองออกไปนอกรถไฟฟ้านี่บนถนนรถราก็ร้างเสียแล้ว

ไอ้เรื่องให้ไปถามคนอื่นเนี่ย ว่าที่นี่มันถึงไหนยังไงแล้ว คนบางคนที่เข้ามาอ่าน ก็คงรู้ดีว่าไอ้คนเขียนเนี่ยมันเป็นยังไง ><

ก็เลยออกมาจากรถไฟ หาทางนั่งกลับ ในหัวคิดว่าเหมือนเรานั่งรถเมล์บ้านเรานั่งผิดก็ข้ามฝั่งมาขึ้นดิวะ!! 

ทีนี้ไอ้ประเด็นเรื่องการนั่งรถไฟไม่ถูกกฎระเบียบ เพราะไม่รู้นี่ก็เป็นปัญหา....

สรุปคือ นั่งรถไฟฟ้าฟรี ไม่ได้จ่ายเงิน ทั้งไปทั้งกลับ ฮ่าๆ คือถ้ามีคนมาตรวจนี่ก็คงโดนจับไปแระ

เอาเป็นว่าสุดท้ายก็ไปถึงที่พักได้จนได้ และก็ได้ทำอย่างที่เคยทำ คือออกมาเดินเล่นข้างนอกตอนดึกๆ

แต่เดินไปเดินมา กลัวดิ... บ้านเค้าเมืองเค้าอะ ทางก็ไม่รู้ เลยรีบเดินกลับ : (

วันนั้นเป็นวันศุกร์ด้วย คนเต็มถนน และเสียงดัง

อาจจะเรียกว่าเป็นความเป็นคนเยอรมันก็ได้ที่ส่งเสียงอื้ออึงกันทั้งเมืองไม่เหมือนสวีเดน

 

 

เรียกว่ายังไงดี คือถ้าเราไปเที่ยวเราไม่สร้างประสบการณ์อะไรตื่นเต้นแบบนี้

เรียกว่าไปเที่ยวแบบตามทัวร์ไป ก็คงมีความทรงจำที่สวยงามอีกแบบหนึ่ง

อันนี้เหมือนกับเป็นความทรงจำแบบ Backpack ก็น่าสนุกไปอีกแบบ

คิดว่าวันข้างหน้านี่ก็อยากจะหาเพื่อนเดินทางด้วย เหมือนกันนะ

หวังว่าจะมีโอกาสพบคนแบบนั้น ที่มีไลฟ์สไตล์เดียวกัน : )

 

ปล. ไหนๆ ก็ตั้งชื่อว่ารถไฟฟ้า ก็จะเล่าอะไรบ้างที่มันเกี่ยวข้องกัน

 

ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่ คนหลายคนมองเข้ามา

และบอกว่า คนคนนี้ เป็นคนใช้ไม่ได้ สนใจแต่เรื่องของตัวเอง

...

ทว่า...ในทางกลับกัน คนคนนั้น กลับรู้สึกตลอดว่าตัวเองไม่เคยได้สนใจเรื่องของตัวเอง

ทั้งๆที่พยายามสนใจเรื่องของคนอื่น และความรู้สึกของคนอื่นมากกว่าแล้ว...

แต่ก็อย่างที่ว่า ก็ยังถูกมองว่าเป็นคนเห็นแก่ตัวอยู่ดี

 

ถ้าไม่เป็นเพราะความเขลา ของคนคนนั้นเอง ที่ไม่สำเหนียกความรุ้สึกผิดชอบชั่วดี

ก็คงเป็นเพราะคนรอบข้างอยากมองอย่างที่ตัวเองอยากให้เป็นไป

ทำให้ระยะเวลาหนึ่ง คนคนหนึ่ง ไม่มีความสุข และรอยยิ้มหายไปจากใบหน้า

วิ่งวน อยู่กับปัญหา จนเหนื่อย จนท้อ ไม่มีความสุข

 

ไม่มีใครเห็นแก่ตัว และทุกคนย่อมเป็นคนเห็นแก่ตัว

ไม่มีใครผิด ไม่มีใครถูก...

กระนั้น คนคนนี้ ก็รู้สึกผิดจนมองหน้าใครไม่่ได้...

รู้สึกเป็นคนแย่คนเดียว ที่ทำเรื่องเลวร้ายอยู่คนเดียวมาตลอด

 

ไม่ว่าวันที่ผ่านมาจะเป็นยังไง ก็ได้พยายามแก้ไขอย่างที่ควรจะเป็น แต่สุดท้ายแล้ว...

ถ้าลงเอยจะต้องเป็นคนเห็นแก่ตัว เป็นคนเลว เป็นคนแย่ ก็คงจะแก้ไม่ได้เสียแล้ว

เพียงแต่ว่า ก็คงไม่สาย ถ้าในตอนนี้...

คนคนนี้จะหันมาสนใจตัวเองบ้าง บางครั้งก็จะสร้างรอยยิ้มให้กับตัวเอง และมองโลกที่เป็นไป

จะปัดฝุ่น ให้กับหัวใจตัวเอง ให้กับม่านตาตัวเอง และให้กับควาามคิดตัวเอง

ถึงแม้จะเป็นเวลาที่เหงาสุดใจ ไม่มีใครอยู่ข้างๆ ยิ่งกว่าเวลาที่เคยผ่านมาทั้งหมด

ก็คงไม่สาย ถ้าผลักภาระที่แบกมาตลอดเวลาออกไป

 

ไหนๆ ก็ไม่มีใครจะเอาความอะไรเสียแล้ว...

 

 

 

ซัก วัน หนึ่ง . . .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 นัทเองอยากแก้ไขตัวเองด้วยเหมือนกันนะคับ

 

 

 

ปีใหม่แล้ว
ปีใหม่มีอะไรดี
ปีใหม่มาพร้อมกับคำถามใหม่ๆ และคำตอบใหม่ๆ
แต่สังคมก็ยังคงต้องการ"คำตอบ"แบบเดิมๆ

ปีใหม่แล้ว
ปีใหม่มีอะไรดี
ปีใหม่มี"ของ"ใหญ่เกินตัว
คงไปทำมา...

ปีใหม่แล้ว
ปีใหม่มีอะไรดี
ยังไงซะก็ผ่านไปอีกปี
และ ควรดีใจว่ายังมีชีวิตอยู่ได้ทำดีอีกปี
หรือ ควรดีใจว่าได้ทำเลวอีกตั้งปี

ชีวิตใครชีวิตมัน
ปีใหม่ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่
แต่ชีวิตใหม่ เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา
ไม่ได้เกิดจากการสมสู่
แต่เกิดจากการตระหนักอย่างหนักแน่น ลุ่มลึก ต่อชะตาชีวิตของตนเอง

ขอให้ทุกคนมีความสุข ในแบบของตนเองเท่าที่ตนเองจะสามารถเสาะแสวงหาได้

 

 

 

 

 

 

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียง "นิยาย" อาจมีการใช้ข้อมูลทางประวัติศาสตร์บ้าง แต่ก็เป็นเพียง "นิยายปลอมพงศาวดาร" ตามสำนวนของยาขอบ ไม่ใช่ตำราอ้างอิงทางประวัติศาสตร์ (ซึ่ง "ประวัติศาสตร์" ก็เป็นวาทกรรมอีกชุดหนึ่ง หาใช่ "ข้อเท็จจริง" ไม่ ขึ้นอยู่กับ "ใครแต่ง" และ "แต่งเพื่อใคร")
หากสิ่งที่ต้องการให้ผู้อ่านได้รับคืออรรถรสในเชิงวรรณกรรม และข้อคิดต่างๆ ผ่านตัวอักษร ซึ่งผู้อ่านอาจจะได้พบแนวคิด กระบวนความคิด และอคติต่างๆ ของผู้ "แต่ง" ทั้งที่ท่านอาจจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ได้ แต่ก็หวังว่านิยายเรื่องนี้จะก่อให้เกิดประโยชน์ไม่มากก็น้อย

ขุนศึกสองนครา
ฉบับร่าง - ความไม่สมบูรณ์+เรื่องย่อ

๒๒๙๑ กรุงพระนครศรีอยุธยาเจริญรุ่งเรืองภายใต้พระบารมีสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ (พระมหาธรรมราชา???) มีสามเณรลูกผู้ดีบวชตามประเพณีอยู่ที่วัดสามวิหาร ๔ รูป คือ สิน(พระเจ้าตาก) ทองด้วง(รัชกาลที่ ๑) เพชร และบุนนาค(ต้นสกุลบุนนาค) ได้รับการศึกษาอย่างลูกผู้ดี(จากวัดสามวิหารและจากตระกูลที่เป็นขุนนาง) ทั้งบุ๋นและบู๊ เช่น พุทธศาสนา อักษรศาสตร์ พิชัยสงคราม และธรรมเนียมราชการ เมื่อสึกแล้ว ได้ไปเป็นมหาดเล็กทุกคนทำให้มีโอกาสใกล้ชิดเจ้านายและเรียนรู้งานราชการมากขึ้น สินไปอยู่กับกรมขุนอนุรักษ์มนตรี??? อีกสามคนอยู่กับวังหน้า???(ปีพุทธศักราช ๒๒๙๑ ณ วัดสามวิหาร กรุงพระนครศรีอยุธยา มีสามเณร ๔ รูป ซึ่งเป็นสหายสนิทกันมาแต่เด็ก ผู้ที่โตกว่าเพื่อนชื่อ สิน อายุประมาณ ๑๔ ปี ใครเห็นก็ดูออกว่าเป็นลูกจีน อีกคนท่าทางมีสง่าราศี ชื่อทองด้วง แต่เรียกกันในหมู่เพื่อนว่า ด้วง อาวุโสรองจากสินคืออ่อนกว่า ๒ ปี อีกสองคนชื่อ เพชร กับ บุนนาค อายุ ๑๑ และ ๑๐ ตามลำดับ เพชรนั้นเป็นไทย แต่บุนนาคนั้นถ้าสังเกตดูก็จะเห็นว่าหน้าตากระเดียดไปทางแขก สามเณรทั้งสี่รูปนี้หากใครพบเห็นก็ต้องรู้สึกเอ็นดูรักใคร่ในกิริยาอันสำรวม กิริยามารยาทก็งดงาม การเจรจาก็ฉะฉาน ญาติโยมทั้งหลายมักจะได้จากสมภารว่า ทั้งสี่คนนี้เป็นลูกผู้ดีมีตระกูล สินนั้นเป็นลูกบุญธรรมของเจ้าพระยาจักรีที่สมุหนายก บุนนาคเป็นบุตรของพระยาจ่าแสนยากร กลาโหมวังหน้าผู้เป็นโหลนของเฉกอะหมัดชาวเปอร์เชียที่ได้มารับราชการในสมัยพระเจ้าทรงธรรม บิดาของทองด้วง คือหลวงพินิจอักษร เสมียนตรามหาดไทย ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากเจ้าแม่วัดดุสิตมารดาของโกษาปาน ราชทูตที่เคยไปเฝ้าหลุยส์ที่ ๑๔ แห่งฝรั่งเศส และเจ้าแม่วัดดุสิตผู้นี้เป็นเชื้อพระวงศ์พระร่วงสืบสายจากพระนเรศ พระเอกาทศรถ ส่วนเพชรนั้นเป็นบุตรของพระยารามจัตุรงค์แม่ทัพใหญ่แห่งกรุงศรีอยุธยา ทั้งสี่มีชีวิตที่แสนสุข เพราะกรุงศรีอยุธยาในขณะนั้นบ้านเมืองสงบราบคาบและเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง เป็นศูนย์กลางการค้า การเดินเรือที่สำคัญ)

ที่หมู่บ้านมุตโชโบ??? หมู่บ้านเล็กๆ ทางตะวันตกของอังวะ ก็มีสามเณรบวชตามประเพณีอยู่ ๓ รูป คือ ลอก(พระเจ้ามังลอก) กุยุวา(พระเจ้ามังระ) และเยทุต ได้ร่ำเรียนวิชาการต่างๆ จากวัด และเรียนรู้วิชานายพรานจากครอบครัว ทำให้เชี่ยวชาญการใช้ชีวิตในป่า การวางกับดัก การล่าสัตว์ซึ่งต้องมีการใช้เหยื่อล่อและการวางแผนที่ดี รวมถึงความสามารถในการใช้อาวุธหลายชนิด นอกจากนั้นยังรู้จักการทำไร่ไถนาอันเป็นอาชีพหลักในหมู่บ้านและได้เห็นชีวิตความเป็นอยู่ที่แท้จริงของชาวบ้าน

(

ในขณะเดียวกันนั้นที่กรุงรัตนะอังวะบ้านเมืองกำลังระส่ำระสาย บ้านเมืองทรุดโทรมเกิดสงครามและกบฏตลอดเวลา ที่หมู่บ้านมุตโชโบ where??? ก็มีสามเณรอยู่สามรูป ชื่อลอก กุยุวา และเยทุต ลอกและกุยุวาเป็นพี่น้องกันแท้ๆ อายุห่างกันสองปี ลอกเป็นลูกชายคนโตของอองไจยะผู้เป็นนายบ้าน ทำให้คนในหมู่บ้านคนข้างเกรงใจหม่องลอก(หม่อง=คำนำหน้าเด็กหนุ่ม)และน้องๆ อีกสามคนอย่างมาก กอปรกับลอกเป็นคนนิสัยดี สุภาพเรียบร้อยทำให้ชาวบ้านให้ความเอ็นดูเป็นพิเศษ ผิดกับน้องชายคนรองหม่องกุยุวา ซึ่งคนเกรงใจด้วยความกลัวมากกว่ารัก เพราะด้วยวัยเพียง ๑๒ แต่กุยุวากลับเป็นถึงหัวหน้าของกลุ่มนักเลงในหมู่บ้าน ด้วยฝีมือมวยและเพลงดาบที่เคยเอาชนะนักเลงที่โตกว่ามานักต่อนักได้ บวกกับการมีนิสัยมุทะลุดุดันและเป็นลูกชายของนายบ้านทำให้คนเกรงกลัว บรรดานักเลงรุ่นหนุ่มในหมู่บ้านก็ยอมเข้ามาเป็นลูกน้องแทบทั้งสิ้น ทำให้กุยุวาค่อนข้างเหลิงและวางอำนาจอยู่บ่อยๆ แม้แต่กับพี่ชายของตนเอง แต่ลอกก็นิ่งเฉยไม่ว่าอะไรเพราะมีนิสัยเป็นคนใจเย็นและออกจะธัมมะธัมโมเสียด้วยซ้ำ จนกุยุวาเคยหยอกว่า พี่ข้าไปบวชเสียเถิด แล้วข้าจะสืบทอดตำแหน่งนายบ้านเอง คนอื่นอาจคิดว่าเป็นการหยอกล้อ แต่มีคนหนึ่งที่สังเกตถึงแววตาทะเยอทะยานของกุยุวานั่นก็คือหม่องเยทุต เยทุตอ่อนกว่ากุยุวาแค่ปีเดียวและเป็นเพื่อนเล่นกับลอกและกุยุวามาตั้งแต่เด็ก ตอนเกิดนั้นชื่อเพียงสั้นๆ ว่า ทุต อันแปลว่ากล้าหาญ แต่ครั้งหนึ่งเคยโดดลงไปช่วยกุยุวาที่เรือคว่ำ ซึ่งบริเวณนั้นเป็นวังน้ำวน ที่กุยุวาไปพายเรือตรงนั้นคนเดียวก็เพราะนิสัยบ้าบิ่น ถูกคนท้าว่าไม่กล้าก็เลยพิสูจน์จนเรือคว่ำ ไม่มีใครกล้าลงไปช่วยเพราะน้ำเชี่ยวมาก แต่ด้วยความรักเพื่อนและนิสัยกล้าหาญสมชื่อ ทุตจึงโดดลงไปช่วยทั้งที่ยังเด็กอยู่มากและว่ายน้ำไม่แข็ง จนเกือบจะถูกน้ำพัดจมไปเสียแล้วทั้งคู่ แต่จู่ๆ ก็เกิดปาฏิหาริย์ น้ำวนนั้นกลับพัดทั้งคู่ขึ้นฝั่งมาอย่างเหลือเชื่อ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เล่าลือกันในหมู่บ้านอยู่หลายปี กุยุวารู้สึกประทับใจในความกล้าหาญของทุตมาก อาจกล่าวได้ว่าทุตเป็นเพียงคนเดียวที่กุยุวารักและเกรงใจอย่างแท้จริง แต่นั้นชาวบ้านจึงเรียกชื่อใหม่ว่าหม่อง "เยทุต" อันแปลว่ายอดกล้า ด้วยความที่คลุกคลีกันมาแต่เด็กกอปรกับเยทุตเป็นที่ไว้วางใจได้อยู่ใกล้ชิดตลอดเวลา ทำให้เยทุตรู้จักนิสัยกุยุวาเป็นอย่างดี และมักสังเกตเห็นถึงความทะเยอทะยานของกุยุวาอยู่เสมอ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไร โดยเฉพาะในครั้งนี้ เพราะลอกและกุยุวาเป็นพี่น้องกันแท้ๆ เขาจึงคิดว่าเขาอาจคิดมากไปเองก็ได้ เยทุตมักมองกุยุวาในแง่ดีเสมอเพราะเขารักและเทิดทูนกุยุวาทั้งในฐานะเพื่อนตาย และฐานะของหัวหน้านักเลงผู้เปี่ยมความสามารถ ทั้งที่ฝีมือของเขาก็ไม่ได้เป็นรองกุยุวานัก และเป็นที่นับถือของลูกน้องในกลุ่ม แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะแย่งตำแหน่ง แม้จะมีบางคนคอยยุก็ตาม แม้เยทุตจะรักกุยุวามาก แต่ก็เป็นในลักษณะเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน คนที่เขารักประดุจพี่ชาย และให้ความเคารพนบนอบอย่างมากคือลอก ซึ่งทำให้กุยุวาหมั่นไส้ในบางครั้ง ที่เป็นเช่นนั้น เพราะลอกให้ความเมตตา??ยังไง??.....มีต่อ

ในขณะที่ทั้งสามคนได้มาบวชร่วมเดียวกัน ก็ได้ร่ำเรียน ...มีต่อ)๒๒๙๕ กรุงรัตนบุระอังวะที่เสื่อมโทรมจากภายใน(ขุนนางฉ้อราษฎร์บังหลวง ความฟุ้งเฟ้อและไร้ประสิทธิภาพของราชสำนัก) และภายนอก(การสงครามและกบฏจากเมืองต่างๆ) ก็พบกับจุดจบ ภายหลังถูกกองทัพมอญที่เพิ่งประกาศเอกราชได้ไม่นานบุกมาทำลาย

ณ หมู่บ้านมุตโชโบ อองไจยะนายบ้านได้รวบรวมผู้คนทำสงครามกองโจรกับกองทัพมอญ ลอกและกุยุวาในฐานะลูกชายของอองไจยะ และเยทุตก็ได้ร่วมรบในครั้งนี้ จนสามารถปลดแอกจากมอญ อองไจยะได้เป็นพระเจ้าอลองพญา ตั้งหมู่บ้านมุตโชโบเป็นเมืองหลวงหลวงนามรัตนสิงห์ ลอกได้เป็นมหาอุปราชารัชทายาท กุยุวาได้เป็นเจ้าชายรอง ส่วนเยทุตได้เป็นที่เมียงทัดโบนายกองม้า (Myin-tat-bo: Captain of a cavalry regiment)

ขณะเดียวกันอยุธยาเริ่มเข้าสู่ยุคเสื่อม สมเด็จพระมหาอุปราช เจ้าฟ้ากุ้งถูกสำเร็จโทษ บ้านเมืองแตกแยกเป็นหลายก๊กหลายเหล่า การว่างเว้นจากสงครามและเศรษฐกิจที่รุ่งเรืองทำให้ผู้คนตกอยู่ใต้วัตถุนิยม ขุนนางมุ่งมั่นทำการค้ามากกว่าทำราชการ ระบบเกณฑ์แรงงานไพร่เริ่มเสื่อมโทรม กำลังพลกระจัดกระจายไม่สามารถรวบรวมไพร่ได้มากนัก อำนาจของราชสำนักไม่เข้มแข็งอีกต่อไป เจ้านายและขุนนางมีไพร่สมในสังกัดไม่แพ้ไพร่หลวง อีกทั้งการให้ความสนใจกับการค้า ทำให้ไม่ใคร่ต้องการแรงงานคนมากนัก การเกณฑ์แรงงานสักเลกจึงไม่เข้มงวดทำให้มีไพร่หลบหนี แต่ก็ไม่มีใครสนใจ กำลังพลจึงลดลง (สังคมที่ชนชั้นปกครองเน้นการมีกำลังคนเพื่อการใช้แรงงานในการทำงานก่อสร้าง เกษตรกรรม และการสงครามเริ่มเข้าสู่การแปรเปลี่ยนไปเน้นการมีทรัพย์สมบัติจากการค้าขาย ผลจากการเข้ามาของตะวันตก)

๒๓๐๒ พระเจ้าบรมโกศสวรรคตได้ ๑ ปี ระหว่างนั้นเกิดความปั่นป่วนในอยุธยามากมาย เจ้าสามกรมถูกประหาร พระเจ้าอุทุมพรออกผนวช พระเจ้าเอกทัศน์ได้ครองราชย์ กรมหมื่นเทพพิพิธถูกเนรเทศ ขุนนางถูกประหารและจับขังหลายคน ขุนนางใกล้ชิดพระเจ้าเอกทัศน์คดโกง และปิดหูปิดตาพระเจ้าเอกทัศน์ไม่ให้รู้ความจริงในบ้านเมือง ตัวพระเจ้าเอกทัศน์แม้จะไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก แต่ก็ไม่สามารถเพียงพอในยุคแห่งวิกฤตินี้

เหตุการณ์ทางพม่า พระเจ้าอลองพญายกทัพมาล้างแค้นมอญเพื่อกำจัดอำนาจของมอญไม่ให้กลับมาเป็นเสี้ยนหนามอีกและหาทางออกสู่ทะเล เพราะการค้าขายกับตะวันตกและชาติอื่นๆ จะทำให้เศรษฐกิจฟื้นฟูจากภาวะสงครามและได้อาวุธที่ทันสมัย ขณะนั้นพม่าสงสัยว่าอยุธยาให้การสนับสนุนมอญ อีกทั้งเกิดเหตุการณ์เรืออังกฤษ??? ถูกพายุพัดไปเข้าฝั่งที่เมืองมะริดของไทย บนเรือมีสินค้าและคนที่พม่าต้องการ แต่อยุธยาไม่ยอมส่งคืนพระเจ้าอลองพญาจึงประกาศสงครามยกทัพเข้ามาล้อมกรุงศรีอยุธยากองทัพพม่าผ่านสงครามมานานจึงมีประสบการณ์และองค์ความรู้ทางยุทธวิธีมาก แต่กองทัพไทยแม้จะมีความกล้าหาญเข้มแข็งแต่ขาดประสบการณ์จริงไม่เชี่ยวชาญการใช้ยุทธวิธีในสนามรบ ทั้งระบบการเกณฑ์ไพร่ก็ถูกละเลยไพร่พลกระจัดกระจายอยู่หลายกรมกองและมีการหนีเลกดังที่ได้กล่าวไว้แล้วทำให้เสียเปรียบ บังเอิญพระเจ้าอลองพญาสวรรคตเสียก่อนจึงต้องยกทัพกลับ

ในสงครามครั้งนี้ทั้งกุยุวา และเยทุตก็ได้ร่วมทัพมาด้วยในขณะที่สิน ทองด้วง เพชร และบุนนาคที่ต่างก็เป็นทิดสึกใหม่ก็ได้ร่วมรบ หลังจากยกทัพกลับ กุยุวาหาทางเป็นกษัตริย์แต่ไม่สำเร็จลอกได้ขึ้นเป็นพระเจ้ามังลอก เยทุตได้เป็นเมียงหมุเมงถาผู้บังคับการทหารม้า ฐานันดรเทียบเท่าเจ้า (Myin-hmu Min-tha: Prince, the highest rank of nobility attainable by those not of the Blood Royal, and conferred only on the nine great cavalry commanders.) และได้ร่วมในกองทัพของกุยุวาเพื่อไปปราบกบฏตามเมืองต่างๆ

แต่มังลอกครองราชย์ได้เพียงสามปีก็สวรรคต กุยุวาได้ขึ้นเป็นพระเจ้ามังระ และในปี ๒๓๐๙ หลังจากตีได้เชียงใหม่แล้วก็สั่งให้แม่ทัพยกทัพมาทำลายอยุธยาให้ย่อยยับโดยมีเยทุตเป็นขุนศึกคนหนึ่ง สงครามครั้งนี้ไทยวางยุทธวิธีผิดตั้งแต่แรกโดยใช้พระนครเป็นฐานรับศึกเพื่อรอฤดูน้ำหลากเช่นในสมัยรบกับบุเรงนองและเตรียมเสบียงไว้จนถึงฤดูน้ำหลากเท่านั้น ซึ่งเป็นยุทธวิธีที่ผิดพลาดเพราะพม่าไม่ยอมถอยทัพ ทั้งนี้ต้องชมเชยว่าเป็นครั้งแรกที่อยุธยาถูกล้อมแล้วสามารถต้านได้ถึงฤดูน้ำหลากตามแผน แต่การวางยุทธศาสตร์ผิดพลาด ระบบการเกณฑ์ไพร่พลเสื่อม กำลังพลน้อยขาดประสบการณ์ อีกทั้งการข่าวไร้ประสิทธิภาพ และปัญหาภายใน ขุนนางไร้ประสิทธิภาพสังคมเสื่อมโทรมฟุ้งเฟ้อ ล้วนเป็นปัจจัยให้กรุงแตกทั้งสิ้น พระยาตากสินในฐานะนักการทหารรู้ทันทีที่น้ำหลากมาแล้วแต่พม่ายังอยู่แสดงว่าแผนต้านพม่าเป็นยุทธวิธีที่ผิดและกรุงต้องแตกแน่จึงได้หนีไปจันทบูรณ์ หลวงยกกระบัตรเมืองราชบุรีทองด้วงก็อยู่ที่อัมพวาบ้านภรรยา ภายหลังกรุงแตก นายฉลองไนยนารถบุนนาคหนีไปได้ แต่หลวงนายสิทธิ์เพชรยังซุ่มอยู่ที่อยุธยาเพราะน้องสาวของเขาถูกจับเป็นเชลย ด้วยความเชี่ยวชาญในพื้นที่และมีวิชาดีจึงไม่ถูกจับ เขาได้เห็นการทำทารุณต่อเชลยของพม่าทำให้เขาเกลียดพม่ามาก นอกเหนือจากการเห็นอยุธยาถูกทำลายจนพินาศที่ทำให้คนไทยทุกคนต่างเกลียดพม่าเข้าไส้ เขาเห็นทหารพม่าทำการข่มขืนหญิงไทยหลายคน แต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้

เขาพยายามหาทางเข้าไปช่วยน้องสาวจนเข้าใกล้ค่ายพม่ามากเกินไปจนถูกกองลาดตระเวนเห็นและถูกล้อมถึงสิบต่อหนึ่ง แต่ทหารพม่ากลับไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เยทุตผ่านมาเห็นจึงยืนดูด้วยความสนใจและชื่นชมฝีมือของเพชรเป็นอันมาก เมื่อเห็นว่าทหารพม่ายังที่มาเพิ่มถึง ๒๐ คนยังทำอะไรไม่ได้แต่ถ้ารอต่อไปเพชรคงเหนื่อยล้าจนเสียทีเป็นแน่ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เยทุตต้องการ เยทุตจึงห้ามทหารพม่าแล้วเดินไปสู้กับเพชรตัวต่อตัวแต่เขาไม่ได้ใช้ฝีมือเต็มที่เพราะต้องการจับเป็น ส่วนเพชรนั้นเหนื่อยล้ามากแต่ก็สู้กับเยทุตได้นานกว่าจะถูกจับ เยทุตให้นำตัวไปไว้ที่พักของเขาเพื่อไว้เป็นทาสเชลยส่วนตัว โดยไม่ต้องถูกตีตรวนใส่ขื่อคา ซึ่งเพชรก็ยอมอยู่โดยดีเพราะจะได้มีโอกาสช่วยน้องสาวได้ง่ายขึ้น

วันรุ่งขึ้นกองทัพพม่าต้องยกทัพกลับเพราะพระเจ้ามังระมีท้องตรามาเร่งตั้งแต่ก่อนกรุงแตกแล้วเนื่องจากกองทัพจีนนำโดยแม่ทัพจากมณฑลยูนนานได้ยกทัพมาตีรัฐฉาน(ไทยใหญ่) ตามพระราชโองการของจักรพรรดิเฉียนหลง โดยกองทัพฮั่น-แมนจูได้เริ่มบุกเข้ามาตั้งแต่ปี ๒๓๐๘ (๒๓๐๙???) เมื่อเพชรรู้ว่าต้องเดินทางแล้ว เขาจึงต้องรีบหาทางพาน้องสาวหนีให้ได้โดยเร็ว เขาแอบลอบออกมาจากที่พัก และไปเจอทหารพม่าสี่คนกำลังรุมหญิงไทยคนหนึ่งอยู่ซึ่งคือน้องสาวของเขาเอง ขณะที่เขากำลังจะถลันเข้าไปช่วยเยทุตก็เดินมาห้ามทหารพม่าพอดี เพชรจึงซ่อนต่อไปเขาเห็นเยทุตพาแก้วไปที่พัก เขาจึงรีบกลับไปที่พักแล้วแอบลอบมองเข้าไปในห้องนอนเห็นเยทุตนั่งกอดแก้วอยู่บนแคร่ทำให้เขาโกรธมาก แล้ววิ่งพรวดเข้าไปในห้องพวกทหารยามไม่ทันระวังถูกเพชรถีบแล้วแย่งทวนไป เพชรเอาทวนจ่อคอเยทุตไว้ คิดในใจว่าตายเป็นตายแต่ต้องฆ่าเยทุตให้ได้ เมื่อแก้วเห็นพี่ชายตนทำเช่นนั้นแทนที่จะดีใจกลับทรุดลงกอดขาห้ามพี่ชายไว้ ที่เพชรไม่รู้ก็คือเยทุตได้เคยช่วยแก้วจากทหารพม่าที่จะรุมข่มขืนเธอมาก่อนหน้านี้เพราะแก้วเป็นลูกผู้ดีผิวพรรณงดงามและที่สำคัญหน้าตาก็สวยเป็นที่หมายปองของหนุ่มอยุธยาก่อนเสียกรุง และทหารพม่าก็หลงในความงามด้วยเช่นกัน เมื่อเยทุตช่วยแก้วในครั้งนั้นแล้วก็ตกหลุมรักแก้วแต่ไม่ได้ทำอะไรไม่งามเพราะเขาไม่ได้ต้องการแก้วเป็นนางบำเรอหากเขารักด้วยใจจริง จึงนำแก้วไปอยู่ยังที่พักและดูแลอย่างดี ด้วยความใกล้ชิดสนิทสนมรวมถึงความสุภาพน่ารักของเยทุตทำให้แก้วก็มีจิตปฏิพัทธ์เยทุตเช่นกัน ต่อมาพวกทหารพม่าไม่พอใจที่เยทุตให้เกียรติสาวเชลยยิ่งกว่าทหารพม่าจึงไปฟ้องเนเมียวสีหบีแม่ทัพใหญ่ แม่ทัพใหญ่จึงเรียกเยทุตไปตำหนิและสั่งให้ส่งแก้วไปอยู่รวมกับเชลยคนอื่นๆ เยทุตต้องยอมทำตามแต่ก็คิดในใจว่าเมื่อกลับอังวะจะขออนุญาตพระเจ้ามังระแต่งกับแก้ว ซึ่งพระเจ้ามังระคงยอมเพราะเป็นเพื่อนรักกัน แต่นั้นมาแก้วก็ย้ายออกไปแต่เยทุตยังให้ความดูแลอยู่ห่างๆ

เมื่อเพชรได้รู้ความจริงจากแก้ว อีกทั้งเยทุตก็พยายามอธิบาย การที่เยทุตพอพูดไทยได้บ้างนั้นก็เนื่องมาจากว่าเขามารบในเมืองไทยได้ร่วมสองปีและได้พบปะคนไทยหลายคน เพชรนั้นเกลียดพม่ามากตอนแรกก็ไม่ยอมรับฟัง แต่เมื่อคลายโทสะจึงคิดว่าจะปล่อยเยทุตไป แต่จะพาน้องสาวหนีไปให้ได้ เยทุตเตือนสติว่าไม่มีทางหนีไปได้ แต่เขาสัญญาว่าจะแต่งงานกับแก้ว และจะไม่ทำอะไรกับเพชร เพชรเห็นว่าตนเองคงหนีไปไหนไม่ได้จึงต้องยอมแต่ในใจก็คิดหาทางหนีตลอดเวลา

เมื่อเดิมทัพกลับถึงกรุงอังวะ(ซึ่งพระเจ้ามังระสั่งให้ย้ายเมืองหลวงกลับมาที่นี่) เยทุตจึงได้ขอพระราชานุญาตแต่งงาน พระเจ้ามังระไม่ค่อยพอใจที่จะแต่งกับทาสเชลยแต่ก็อนุญาต เพราะเยทุตเกลี้ยกล่อมว่าแก้วก็เป็นถึงลูกของแม่ทัพใหญ่อยุธยา ส่วนเพชรก็ได้ปลดจากการเป็นทาสและได้เป็นทนายหน้าหอ เขายังคงเกลียดพม่าและหาทางหนีกลับอยู่เสมอ แต่ด้วยความที่รักน้องสาวจึงไม่อยากทิ้งไปเพราะแก้วไม่ยอมกลับเมืองไทยเป็นแน่ นอกจากนี้เขาสังเกตดูเห็นว่าเยทุตเป็นคนดีและรักแก้วจริง เขาจึงเริ่มชอบเยทุตและอาจเป็นพม่าคนเดียวที่เพชรชอบ พระเจ้ามังระจัดงานแต่งให้เยทุตเพื่อให้ผู้คนเห็นว่าแก้วเป็นเมียพระราชทานจะได้ไม่กล้าดูถูก อีกทั้งตั้งให้เยทุตเป็นเมียงซูจีหวุ่นแม่ทัพทหารม้า (Myinsugyi Wun: Master of the Horse and commandant of the principal cavalry regiment.) กับสถาปนาเป็นเชงเยทุตหรือเจ้ายอดกล้าศักดิ์เทียบเท่าเชื้อพระวงศ์ รวมถึงให้กินเมืองลายเป็นบำเหน็จในการทำสงครามและเป็นของขวัญแต่งงาน

แต่ฉลองได้เพียงสามวันก็มีใบบอกมาว่าจีนยกทัพมาตีเมืองบ้านหม้อ(พะโม???) โดยก่อนหน้านั้นในปี ๒๓๐๙ นั้น จักรพรรดิเฉียนหลงให้อ๋องมณฑลยูนนานตีพม่า โดยเข้าตีที่เมืองเชียงตุงแต่พ่ายแพ้จนต้องฆ่าตัวตาย จึงตั้งให้หยางหยิงฉู่เป็นอ๋องแทนและได้ยกทัพมาในปลายปีเดียวกันเพื่อตีบ้านหม้อแต่ก็พ่ายแพ้กลับไปอีก ทัพพม่าถือโอกาสตามตีเข้าไปในดินแดนจีนก่อนถอยกลับออกมา หยางหยิงฉู่ถูกถอด จักรพรรดิตั้งหมิงจุ่ยราชบุตรเขยเป็นอ๋องคนใหม่ซึ่งก็คือผู้ที่นำทัพมาในครั้งนี้

พระเจ้ามังระให้มหาสีหสุระ(อะแซหวุ่นกี้)ขุนพลผู้เฒ่าเป็นแม่ทัพใหญ่ และให้เชงเยทุตเป็นแม่ทัพม้าไปรบกับจีน เชงเยทุตให้เพชรติดตามไปด้วยในฐานะทนายหน้าหอเพราะเกรงจะแอบพาแก้วหนี ในการรบกับจีนครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก จีนให้ทัพหน้าไปตีบ้านหม้อ หมิงจุ่ยอ๋องยกทัพหลวงเข้าตีแสนหวีและสีป้อ ทั้งสองทัพได้รับชัยชนะและยกเข้าตีเมืองสิงห์ฆ้อง(ซินกาง) ห่างจากอังวะเพียงระยะขี่ม้าวันเดียวถึง เชงเยทุตได้เกลี้ยกล่อมให้เพชรร่วมรบเพราะประจักษ์ฝีมือของเพชรอยู่ แต่หัวเด็ดตีนขาดเพชรก็ไม่ยอมช่วยพม่าจนเชงเยทุตต้องเกลี้ยกล่อมว่า การรบกับจีนนั้นไม่ใช่ช่วยพม่าแต่ฝ่ายเดียวเพราะจีนกำลังขยายดินแดนลงทางใต้เวียดนามก็กำลังจะถูกบุกด้วย เฉียนหลงเป็นจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ต้องการขยายอำนาจไปทั้งสิบทิศ -(มงโกล ทิเบต ซินเกียงจนถึงเอเชียกลาง และอีกหลายแห่งพ่ายแพ้ได้ไปหมดแล้ว)- หากกรุงอังวะพินาศอยุธยาที่กำลังบอบช้ำอย่างหนักก็คงไม่พ้นที่จะถูกย่ำยีด้วยกองทัพจีนเช่นกัน ขอให้เพชรคิดว่าเป็นการช่วยไทยเถิด เพชรเห็นด้วยตามเหตุผลจึงร่วมรบ กองทัพพม่าบางส่วนอยู่ในไทยเพราะได้ส่งกองทัพมาปราบพระเจ้าตากที่ตั้งตัวขึ้นที่กรุงธนบุรี แต่กองทัพพม่าก็ใช้วิธีตัดเส้นทางคมนาคมไม่ให้ทัพหนุนจีนเคลื่อนทัพได้ จนกองทัพจีนเสียหายอย่างหนักและพ่ายแพ้กลับไป ราชบุตรเขยหมิงจุ่ยอ๋องตัดเปียส่งไปถวายจักรพรรดิแล้วฆ่าตัวตาย กองทัพพม่ารวมทั้งเชงเยทุตและเพชรต้องรบอยู่ที่ชายแดนจนถึงปี ๒๓๑๒ เมื่อจีนขอสงบศึกและมีการลงนามในปี ๒๓๑๓ มหาสีหสุระ(อะแซหวุ่นกี้)ก็ตกลงเพราะไม่อยากให้สงครามยืดเยื้อ เนื่องจากไทยได้ยกทัพเข้าตีเชียงใหม่ซึ่งเป็นเมืองขึ้นของพม่าในปีนั้นแต่ไม่สำเร็จ

ส่วนเพชรนั้นได้เป็นทหารคนสนิทของเชงเยทุต ตลอดระยะเวลาร่วมสามปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในสนามรบด้วยกันทำให้รู้จักนิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี ต่างฝ่ายต่างได้ช่วยชีวิตของกันและกันไว้หลายครั้ง จนได้สาบานเป็นเพื่อนตายกัน การได้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับคนพม่าทำให้เพชรตระหนักว่าคนพม่าไม่ได้เลวทุกคน มีหลายคนที่ดีกว่าคนไทยที่เพชรรู้จักด้วยซ้ำ เพชรจึงเลิกเกลียดพม่าโดยคิดว่าไม่ว่าคนเผ่าใดก็ย่อมมีทั้งคนดีและคนเลว อีกทั้งเขานึกย้อนไปถึงตอนร่ำเรียนพงศาวดารว่าอยุธยาเคยยกทัพไปตีเมืองต่างๆ มากมาย รวมทั้งทำให้นครหลวงของเขมรกลายเป็นเมืองร้างและกวาดต้อนผู้คนและทรัพย์สมบัติมหาศาลมาไว้ที่กรุง ซึ่งก็ไม่ต่างกับที่พม่าทำต่ออยุธยา "กงเกวียนกำเกวียน"

สำหรับตัวเพชรแล้วเชงเยทุตก็เป็นผู้มีคุณได้ชุบเลี้ยงทั้งตัวเขาและน้องสาว อีกทั้งแก้วก็เป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ เขาจึงปลงใจจะเอากรุงอังวะเป็นเรือนตาย หลังจากกลับกรุงอังวะเพชรก็ได้ตามเชงเยทุตไปในการสงครามต่างๆ และได้แต่งงานกับเชลยไทยชื่อเอื้อย ระหว่างนั้นเขาก็ได้ยินข่าวว่าพระเจ้าตากหรือพี่สินของเพชรได้เป็นพระมหากษัตริย์องค์ใหม่อยู่ที่กรุงธนบุรีและกำลังรวบรวมแผ่นดินอยู่ เขาทั้งแสนปลาบปลื้มใจและก็เป็นกังวลเพราะราชสำนักอังวะเริ่มไม่พอใจ และเพชรนั้นก็รู้ดีว่าผู้ที่จะปราบพระเจ้าตากซึ่งเป็นทหารที่มีความสามารถได้มีแต่กองทัพพม่าเท่านั้น เพราะเขาได้ร่วมรบในกองทัพพม่าทำให้รู้ถึงความแข็งแกร่งรวมถึงได้เห็นเห็นทหารฝีมือดีหลายคนโดยเฉพาะมหาสีหสุระขุนพลเฒ่าผู้ปราบจีน และเชงเยทุตสหายของเขานั่นเอง

และแล้ววันที่เพชรกังวลก็เกิดขึ้น ๒๓๑๗ กองทัพไทยยกขึ้นไปตีได้เชียงใหม่จากพม่าเป็นครั้งที่สอง พระเจ้ามังระจึงให้มหาสีหสุระที่ไปปราบกบฏมอญที่เมาตะมะอยู่ ให้ยกตามเข้าไปตีไทยจนได้รบกันที่บางแก้ว พม่าเป็นฝ่ายปราชัย แต่เพชรรู้ว่านี่เป็นเพราะมหาสีหสุระยังไม่ได้ไปรบด้วยตนเองเพียงแต่ส่งทัพหน้าไป อีกทั้งมีนายทัพไม่ยอมทำตามคำสั่ง ปีรุ่งขึ้นมหาสีหสุระจัดทัพใหญ่หมายเข้าตีไทยให้พินาศตามรับสั่งของพระเจ้ามังระที่ไม่ต้องการให้อยุธยาฟื้นฟูขึ้นมาอีกเพราะอยุธยาเป็นเมืองท่าและศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ หากอยุธยาฟื้นฟูขึ้นมาก็จะเข้มแข็งได้เร็วเนื่องจากการค้าจะทำให้อยุธยาร่ำรวยสามารถสะสมอาวุธยุทธภัณฑ์ซึ่งเป็นอันตรายต่อพม่าเพราะพม่าเชื่อว่าอยุธยาให้การสนับสนุนมอญเป็นกบฏต่อพม่าอยู่เนืองๆ และยามที่อยุธยาเข้มแข็งมักรบกวนประเทศราชของพม่า เช่น มอญและล้านนาอยู่เสมอ รวมทั้งอาจยกทัพไปตีพม่าล้างแค้นด้วย นอกจากนั้นมังระยังต้องการให้พ่อค้าไปที่เมืองย่างกุ้งมากกว่า เพราะพม่ามีสงครามและความวุ่นวายตลอดจึงจำเป็นต้องใช้การค้าเพื่อฟื้นฟูบ้านเมืองและจัดหายุทธภัณฑ์ และเหตุผลประการสุดท้ายด้วยความเชื่อเรื่องจักรพรรดิราชที่ต้องแสดงพระบรมเดชานุภาพ กรุงศรีอยุธยาเป็นเมืองใหญ่ที่สุดและเจริญรุ่งเรืองที่สุดในภูมิภาค เป็นเมืองที่คู่ควรกับพระเจ้าจักรพรรดิหากผู้ใดพิชิตได้ก็จะได้รับการยกย่องซึ่งก่อนหน้านี้มีเพียงบุเรงนองเท่านั้น การที่มังระพิชิตอยุธยาได้จึงเท่ากับมีบารมีเทียบเท่าพระเจ้าชนะสิบทิศ ดังนั้นเพื่อรักษาเกียรติยศนี้มังระจึงไม่ยอมให้อยุธยากลับขึ้นมายิ่งใหญ่อีก

เชงเยทุตซึ่งอยู่ในกองทัพที่มาปราบมอญที่เมืองเมาตะมะได้รับคำสั่งสั่งให้เดินทัพไปในครั้งนี้ด้วย เขาได้บอกให้เพชรกลับไปอังวะเสีย แต่เพชรอยากจะไป เชงเยทุตสงสัยว่าเพชรจะหาทางหนีกลับเมืองไทยจึงกล่าวว่าถ้าเพชรอยากกลับเขาก็จะพยายามเต็มที่เพื่อช่วยให้เพชรและเอื้อยได้กลับ เพชรปฏิเสธโดยบอกว่าคิดจะตายอยู่ที่อังวะนี้เพราะสำนึกบุญคุณของเชงเยทุตเพียงแต่อยากกลับไปเห็นบ้านเกิดอีกสักครั้ง แต่จะไม่ขอฆ่าคนไทยด้วยกันอย่างเด็ดขาด เชงเยทุตก็ตกลงและบอกจะให้เพชรเป็นคนดูแลเชลยเพื่อไม่ให้เชลยไทยถูกรังแก ซึ่งเพชรก็ยินดี

ปี ๒๓๑๘ มหาสีหสุระยกทัพจากเมืองเมาะตะมะเข้าทางด่านแม่ละเมาตีหัวเมืองรายทางแตกยับเยิน ขณะนั้นพระเจ้าตากให้เจ้าพระยาจักรี(ทองด้วง)และเจ้าพระยาสุรสีร์(บุญมา)สองคนพี่น้องไปไล่กองทัพพม่าที่เข้ามาตีเชียงใหม่ มหาสีหะสุระมาถึงสวรรคโลกจับกรมการเมืองได้สองคนเอามาถามว่า พระยาเสือเจ้าเมืองพิษณุโลกอยู่หรือไม่ เมื่อได้รับคำตอบว่าไม่อยู่จึงกล่าวขึ้นว่า เจ้าของเขายังไม่อยู่ อย่าพึ่งไปเหยียบเมืองพิษณุโลกเลย พระยาเสือนั้นคือเจ้าพระยาสุรสีห์ซึ่งเป็นที่เกรงกลัวของทหารพม่าเพราะรบเก่งมาก เมื่อเจ้าพระยาสองพี่น้องกลับมาจากเชียงใหม่ ได้ร่วมป้องกันเมืองพิษณุโลกอย่างแข็งขัน ผลัดกันแพ้ชนะ มหาสีหสุระใคร่ได้พบตัวแม่ทัพใหญ่ที่บัญชาการรบอยู่จึงนัดวันดูตัว เชงเยทุตได้ถูกเรียกไปในขบวนเพชรจึงขอตามไปด้วยเพราะอยากเจอกับพี่ด้วงที่ไม่ได้เจอกันถึง ๘ ปี เชงเยทุตบอกให้เพชรแต่งตัวเป็นพม่าและอย่าทำตัวผิดสังเกต เพราะถ้ามหาสีหสุระรู้ว่าเพชรเป็นเพื่อนสนิทกับเจ้าพระยาจักรีอาจจะระแวงเพชรว่าเป็นไส้ศึก

เมื่อถึงที่ดูตัวเพชรได้เห็นพี่ด้วงในชุดเต็มยศท่าทางมีสง่าราศีก็รู้สึกปลาบปลื้ม อะแซหวุ่นกี้ชมเชยว่ารูปงามมีฝีมือดี สามารถสู้กับเราผู้เฒ่าเจนศึกได้ จงรักษาตัวให้ดีภายหน้าจะได้เป็นกษัตริย์ และบอกว่าจะต้องตีพิษณุโลกให้แตกเพราะต่อไปภายหน้าพม่าจะตีเมืองไทยไม่ได้อีกแล้ว และให้พักรบ ๑ วันมีการเลี้ยงดูกันอย่างสนกสนาน เมื่อการดูตัวจบลงเจ้าพระยาจักรีได้เหลือบไปเห็นชายผู้หนึ่งแม้จะแต่งชุดพม่าแต่บุคลิกดูคุ้นตา บังเอิญเพชรเงยหน้าขึ้นมาสบตาพอดี เมื่อเพ่งพิศดูก็จำได้ว่าคือหลวงสิทธิ์นายเวรมหาดเล็กหุ้มแพร หรืออ้ายเพชรสหายสนิท จึงชะงักม้าจะลงไปทักแต่เห็นกิริยาเพชรดูกระอักกระอ่วน เจ้าพระยาจักรีนั้นไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่าทำไมเพชรจึงไปอยู่พม่า แต่ด้วยความที่รู้จักเพชรมานานจึงเชื่อใจว่าเพชรคงมีเหตุผล เมื่อเห็นเพชรดูตระหนกเช่นนั้นจึงขับม้ากลับค่ายพร้อมกับความสงสัยในใจ

คืนนั้นเพชรนอนไม่หลับ ด้วยถึงจะตั้งใจไว้แต่แรกว่าจะอยู่อังวะจนตาย แต่เมื่อได้กลับมาสู่ดินแดนที่มีแต่คนพูดภาษาไทย ได้พบเจอกับเพื่อนสนิท จึงรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน แม้ว่าทหารพม่าจะยอมรับในฝีมือของเพชร และเลิกดูถูกเหยียดหยามเพชรมาหลายปีแล้ว เพชรก็ยังคงรู้สึกแปลกแยก รู้สึกถึงความเป็นอื่นของตนท่ามกลางคนพม่า เชลยไทยในพม่านั้นเพชรก็ไม่ค่อยได้พบเพราะเพชรต้องไปสงครามโดยตลอดจึงได้อยู่ท่ามกลางพม่าเป็นส่วนใหญ่แต่ช่วงนั้นเพชรก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนัก แต่การได้มาอยู่ใกล้ชิดกับคนไทยในครั้งนี้มันกลับกระตุ้นให้ความรู้สึกเป็นคนไทยลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเพชรเติบโตมาแบบไทยจึงรู้สึกเป็นพวกเดียวกับคนไทยมากกว่า นอกจากนี้การได้มาเห็นพม่าฆ่าคนไทยและจับคนไทยเป็นเชลยทำให้ความไม่ชอบพม่าเริ่มกลับมาอีกครั้ง เขาเองก็กลัวว่าพี่ด้วงจะเข้าใจผิดที่เห็นเขามาอยู่กองทัพพม่าจนอยากได้พบเพื่อชี้แจง เพชรสับสนในในยิ่งนักว่าจะทำอย่างไรดีในเมื่อสัญญากับเชงเยทุตไว้แล้ว ทั้งยังมีเมียกับน้องสาวที่เมืองพม่าอีก แต่อีกใจหนึ่งก็อยากกลับด้วยคิดว่าบ้านเมืองสำคัญกว่าคำพูดและเชงเยทุตก็รักแก้วมากคงจะดูแลน้องสาวของเพชรอย่างดี แต่ก็ยังติดที่เอื้อยว่าจะทิ้งให้อยู่คนเดียวอย่างไรได้ ความคิดสองอย่างนี้ตีกันในหัวเพชรตลอดเวลาจนไม่ได้นอน

ระหว่างนั้นเชงเยทุตถูกมหาสีหสุระเรียกไปพบเพราะเหตุการณ์ระหว่างเจ้าพระยาจักรีและเพชรนั้นไม่ได้รอดพ้นสายตาขุนพลเฒ่า มหาสีหสุระระแวงว่าเพชรจะเป็นไส้ศึกจึงให้ฆ่าเพชรทิ้งเสีย เชงเยทุตพยายามชี้แจงและเอาชีวิตรับประกันว่าเพชรไม้ได้เป็นไส้ศึก มหาสีหสุระไม่เชื่อกล่าวว่าในยามสงครามจะไว้วางใจใครไม่ได้เพราะอาจส่งผลถึงความเป็นความตาย จำเป็นต้องตัดไฟแต่ต้นลมมิให้ลุกลามเพื่อความปลอดภัยของส่วนรวม เชงเยทุตจึงขอให้จำขังแทน มหาสีหสุระโกรธมากที่เชงเยทุตปกป้องเชลยจึงกล่าวขึ้นว่าเชงเยทุตก็เป็นไส้ศึกด้วยหรือไรจึงปกป้องอ้ายเชลยคนนี้นัก จึงสั่งให้เชงเยทุตไปฆ่าเพชรเสียมิฉะนั้นจะมีความผิดฐานกบฏ เชงเยทุตเห็นดังนั้นจึงทำเป็นยอมเพื่อได้ออกไปเตือนเพชรได้ เขารีบกลับไปที่พักเล่าความจริงให้เพชรฟังและหาทางหนีให้เพชร เพชรบอกยอมตายเพื่อไม่ให้เชงเยทุตถูกลงโทษ เชงเยทุตกล่าวว่าถึงอย่างไรเขาก็ไม่ถูกลงโทษถึงตายเพราะเป็นสหายสนิทของเพราะเจ้ามังระ ฉะนั้นขอให้เพชรรักษาชีวิตไว้เถิด เพชรเป็นห่วงน้องสาว เชงเยทุตบอกว่าเขาจะดูแลให้อย่างดี ถ้าเขาต้องถูกจับก็จะส่งแก้วไปอยู่บ้านญาติที่ปลอดภัย ทั้งสองกอดอำลากัน แต่ก็ต้องรีบหนี เชงเยทุตใช้คำสั่งแม่ทัพม้าเปิดประตูค่ายพร้อมทั้งจัดหาม้าให้เพชร เพชรขี่ม้าออกไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเป็นทาง ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เคยเกลียดพม่าเข้ากระดูกดำแต่เมื่อต้องจากพม่ากลับโศกเศร้าอาลัยแทบขาดใจ

เมื่อมหาสีหสุระรู้จึงสั่งให้จับเชงเยทุตตีตรวนใส่ขื่อคาขังไว้แต่ไม่กล้าประหาร เพราะเคยมีพระราชโองการไว้ถึงสองแผ่นดินคือพระเจ้ามังลอกและพระเจ้ามังระ ว่าห้ามมิให้ผู้ใดทำร้ายเชงเยทุตจนถึงแก่ความตายหรือมีเลือดออกแม้แต่หยดเดียว ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดๆ ทั้งการใช้ของมีคม การวางยาพิษ การฝังทั้งเป็น หรือการให้มดแดงกัดจนตาย และรวมถึงวิธีการอื่นๆ ที่ไม่ได้กล่าวถึง

ฝ่ายเพชรเมื่อไปถึงเมืองพิษณุโลกก็เกือบถูกพลธนูยิงแต่เพชรตะโกนเป็นภาษาไทยไปเสียก่อนจึงเพียงแต่ก็ถูกกุมตัวเข้าไปสอบ เมื่อทหารเข้ารายงานเจ้าพระยาจักรีและเจ้าพระยาสุรสีห์ถึงลักษณะของคนต้องสงสัยเจ้าพระยาจักรีก็รู้ทันทีว่าเป็นเพชร รีบออกไปพบทันทีที่พบหน้าก็ตรงเข้าไปสวมกอดและถามถึงสารทุกข์สุขดิบและความเป็นมาจึงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด จากนั้นเพชรได้กล่าวทักทายเจ้าพระยาสุรสีห์ ซึ่งกล่าวว่าให้เรียกน้องบุญมาเหมือนเมื่อครั้งกรุงศรีอยุธยาเถิด จากนั้นให้เพชรไปพักผ่อน แต่เพชรยังเป็นห่วงเชงเยทุตและแก้วอย่างมาก เจ้าพระยาจักรีเลยบอกว่าจะให้คนไปสืบ

เจ้าพระยาสุรสีห์นั้นไม่ไว้ใจเพชรเห็นว่าควรฆ่าทิ้งหรืออย่างน้อยก็กุมตัวไว้ แต่เจ้าพระยาจักรีไม่ยอม เจ้าพระยาผู้น้องจึงกล่าวปล่อยไว้แบบนี้สืบไปเบื้องหน้าจะได้ยาก แต่ทองด้วงรู้จักเพชรดีจึงไม่ยอมน้องชาย

สายสืบรายงานว่าเชงเยทุตถูกกุมตัวไว้ทำให้เพชรกังวลมากแต่พี่ทองด้วงก็ปลอบว่าถ้าเขาจะฆ่าคงทำไปแล้วไม่ปล่อยไว้อย่างนี้แต่เพชรก็ยังเป็นกังวลอยู่มาก เพชรได้เป็นทนายหน้าหอเจ้าพระยาจักรี ซึ่งออกคำสั่งให้ทุกคนเรียกเพชรว่าหลวงนายสิทธิ์กรุงเก่า และได้เป็นที่ปรึกษาในการสงครามอย่างดีเพราะเพชรรู้ตื้นลึกหนาบางในค่ายพม่า แต่เขาก็ถูกจับตาโดยน้องบุญมาอยู่เสมอ

แม้ทหารเอกอย่างเชงเยทุตจะถูกจับ แต่กองทัพพม่าที่ผ่านสงครามกับมอญ มณีปุระ ไทยใหญ่ เชียงใหม่ อยุธยา ล้านช้างและจีน ทำให้มีประสบการณ์โชกโชน ทหารมีความสามารถและแข็งแกร่งมาก อย่างไรก็ตามกองทัพไทยที่มีประสบการณ์มาขึ้นจากการปราบชุมนุมทั้งหก การตีเขมร เชียงใหม่และรบกับพม่า รวมทั้งระบบการเกณฑ์และจัดระเบียบแรงงานก็มีประสิทธิภาพมากขึ้นต่างจากก่อนเสียกรุงที่ถูกละเลยเพราะบ้านเมืองว่างเว้นสงคราม จึงสามารถต้านเอาไว้ได้จนเสบียงหมดทหารอดอยากมากจึงส่งใบบอกไปขอพระเจ้าตากเพื่อจะทิ้งเมือง พระเจ้าตากอนุญาตและได้ยกทัพธนบุรีขึ้นไปรับพม่าเข้าเมืองได้และกำลังจะตามตีลงมาเพื่อล้อมกรุงธนบุรีเมื่อปี ๒๓๑๙

บังเอิญมีใบบอกว่าพระเจ้ามังระสวรรคต มหาสีหสุระจึงต้องยกทัพกลับทำให้เขาเสียดายเป็นอย่างยิ่งเพราะถ้ารบต่อไปต้องชนะได้แน่และอนาคตคงไม่มีโอกาสจังหวะที่ดีแบบนี้อีก เขาได้กล่าวไว้ว่า ไทยเดี๋ยวนี้ฝีมือเข้มแข็งนักไม่เหมือนไทยแต่ก่อน และเมืองพิษณุโลกเสียครั้งนี้ จะได้เสียเพราะฝีมือทแกล้วทหารแพ้เรานั้นหามิได้ เพราะเขาอดเขาขาดเสบียงจึงเสียเมือง และซึ่งจะมารบกับไทยภายหน้านั้น แม่ทัพที่มีสติปัญญาและฝีมือเสมอเราและต่ำกว่าเรานั้น อย่ามาทำสงครามตีเมืองไทยเลย จะเอาชัยชนะเขามิได้ แม้นดีกว่าเราจึงจะมาทำศึกกับไทยได้ชัยชนะ

เมื่อกลับถึงกรุงธนบุรีพระเจ้าตากดีใจมากที่ได้เจอเพชรและตั้งให้เป็นจมื่นไวยวรนาถหัวหมื่นมหาดเล็ก เพราะเป็นที่ไว้วางใจและมีความชอบในศึกอะแซหวุ่นกี้ เพชรเป็นห่วงเชงเยทุตและแก้วมาก ข่าวที่สืบมาได้คือเจ้าชายแห่งเมืองเซงกูราชโอรสองค์โตของพระเจ้ามังระได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจิงกูจาด้วยวัยเพียง ๒๐ พรรษา พระองค์ทรงมีนิสัยโหดเหี้ยม และสำมะเลเทเมา ได้เป็นกษัตริย์เพราะมหาสีหสุระสนับสนุนเนื่องจากทรงเป็นลูกเขย มหาสีหสุระต้องการประหารเชงเยทุตแต่จิงกูจาขอไว้เพราะเป็นสหายสนิทของพระปิตุลาและพระบิดา(พระเจ้ามังลอกและพระเจ้ามังระ) ซึ่งเคยมีพระราชโองการห้ามไว้ไม่ให้ใครประหารเชงเยทุตอีกทั้งเชงเยทุตก็เคยเป็นครูสอนอาวุธของจิงกูจาตอนยังเด็ก แต่เชงเยทุตก็ต้องถูกขังคุกตีจำห้าประการ และถูกริบราชบาตรถอดยศเป็น อู เยทุต (อู=คำนำหน้าผู้ใหญ่เพศชาย) ทรัพย์สินถูกยึดเสียสิ้น แก้วและเอื้อยหนีไปเมืองชเวโบได้ทัน(หมู่บ้านมุตโชโบเดิม) แม้ทั้งสามจะปลอดภัยแต่ก็ไม่ได้ทำให้เพชรหายห่วงได้เลย

ในปีเดียวกันนี้เองพระเจ้าจิงกูจาต้องการแก้ตัวที่พม่าต้องถอยทัพกลับ จึงพม่ายกไปตั้งที่เชียงแสนและเข้าตีเชียงใหม่ พระยาวิเชียรปราการผู้รักษาเมืองเชียงใหม่เห็นว่าเหลือกำลังจึงส่งใบบอกไปยังกรุงธนบุรี และทิ้งเมืองเชียงใหม่เทครัวลงไปอยู่สวรรคโลก พระเจ้าตากให้เจ้าพระยาสุรสีห์ไปตีเมืองคืนมาได้จากนั้นไทยพม่าจะเว้นศึกกันถึง ๙ ปี

เมื่อเสร็จศึกครั้งนี้จมื่นไวยวรนาถเพชรได้รับพระราชทานภรรยาจากพระเจ้าตากชื่อขวัญและมีอนุภรรยาอีก ๒ คน แต่เขาก็ยังคิดถึงเอื้อยอยู่ เขาไม่ได้รับข่าวจากพม่าอีกเลยเป็นสิ่งที่ค้างคาใจของเพชรอยู่ตลอดเวลา

เขาได้ร่วมรบในสงครามอีกหลายครั้งจนถึงปี ๒๓๒๓ ที่ได้ตามเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกหรือพี่ทองด้วง ซึ่งขณะนั้นเพชรได้เป็นที่พระยาสีหราชเดโชชัยแม่ทัพบก เวลาอยู่ในกองทัพเขามักจะไปพูดคุยกับบุนนาคอยู่เสมอเพราะพี่ทองด้วงมีงานมาก บุนนาคไม่ได้รับราชการเพราะมีเรื่องบาดหมางกับพระเจ้าตากสมัยเป็นเด็ก เพชรเคยบอกว่าพระเจ้าตากคงลืมไปแล้วแต่บุนนาคยังกลัวอยู่ จึงเป็นแค่ทนายหน้าหอของทองด้วง

ในระหว่างศึกเกิดจลาจลในกรุงธนบุรีเจ้าพระยากษัตริย์ศึกยกทัพกลับไปปราบจลาจลและปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์ ทรงทำการสำเร็จโทษพระเจ้ากรุงธนบุรีและประหารฝ่ายพระเจ้าตากไปหลายคน เป็นเหตุการณ์ที่เพชรเสียใจมากจนคิดจะลาออกจากราชการ แต่พระพุทธยอดฟ้า???ไปเกลี้ยกล่อมได้ เพราะเพชรเองก็ได้เห็นถึงอาการผิดปกติของพระเจ้าตากในปลายรัชกาล อีกทั้งบ้านเมืองเกิดจลาจลจำเป็นต้องกำจัดเสี้ยนหนามแผ่นดิน ตัดต้นอย่าไว้หน่อ ฆ่าพ่ออย่าไว้ลูก เป็นสำนวนที่ถูกต้อง เพราะในพงศาวดารมีหลายครั้งที่พระเจ้าแผ่นดินปล่อยให้มีเสี้ยนหนามแล้วก็เกิดกบฏขึ้นในที่สุด แต่เพชรก็เริ่มห่างเหินกับสหายเก่าทั้งทองด้วงและบุนนาค บุนนาคได้เป็นพระยาอุไทยธรรม ส่วนเพชรได้เป็นพระยารามจัตุรงค์ จางวางกรมอาสาหกเหล่า แม่ทัพใหญ่แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ตำแหน่งเดียวกับบิดาของเขาก่อนเสียกรุง

ในปี ๒๓๒๘ เกิดสงครามใหญ่คือสงครามเก้าทัพ พม่ายกมาเก้าทัพ ๑๔๔,๐๐๐ คน ไทยมีเพียง ๗๐,๐๐๐ คน สงครามครั้งนี้พม่าวางแผนผิดกระจายกำลังกันมากเกินไป ไทยจึงทุ่มกำลังบริเวณที่กองทัพพม่ามีไพร่พลน้อยกว่าคล้ายสมัยพระนเศวร พระยารามจัตุรงค์เพชรได้ไปรบทางด่านพระเจดีย์สามองค์ เมื่อทัพพม่าแตกหนีไปทางเมาะตะมะ เพชรได้รับคำสั่งให้ติดตาม ทัพพม่าต่างเสียขวัญแตกหนีกระเจิง ทัพไทยกลับฮึกเหิมเริ่มเข้าสู่ยุคที่ไทยไม่กลัวพม่าแต่พม่าเริ่มกลัวไทย เพชรได้สังเกตว่ามีกองทหารม้ากองหนึ่งที่เป็นกองระวังหลังคุมกันติดและไม่แตกกระเจิงสู้กับทัพไทยของพระยาศรีสุเรนทร์ได้สูสีจึงขับม้าเข้าไปหนุนทัพไทย เมื่อเขาได้เห็นว่าตัวนายทัพคือเชงเยทุต จึงสั่งให้ทหารล้อมไว้อย่าทำอันตรายแล้วขับม้าไปข้างหน้า เชงเยทุตเห็นเพชรก็ดีใจพูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบกัน เพชรเล่าเรื่องราวของเขาให้ฟัง ส่วนเชงเยทุตก็เล่าว่าในปี ๒๓๒๕ ขุนนางทนความโหดร้ายของจิงกูจาไม่ไหว หม่องหม่อง โอรสองค์โตของพระเจ้ามังลอกวัย ๑๙ ได้ก่อกบฏฆ่าจิงกูจา แต่เป็นกษัตริย์ได้เพียง ๗ วันก็ถูกพระเจ้าปดุงโอรสองค์ที่สี่ของอลองพญาสำเร็จโทษ ทรงคืนยศให้เชงเยทุตดังเดิมเพราะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กและรู้ฝีมือกันอยู่ พร้อมกันนั้นได้ประหารฝ่ายตรงข้ามหลายคนรวมทั้งมหาสีหุระอะแซหวุ่นกี้ จากนั้นเชงเยทุตได้ร่วมทัพไปตียะไข่(อาระกัน)ได้สำเร็จเป็นครั้งแรกในรอบเกือบพันปี พระเจ้าปดุงจึงรู้สึกว่าทรงเป็นจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่สั่งให้ยกทัพมาตีกรุงเทพ นอกจากนั้นเชงเยทุตได้กล่าวว่าแก้วและเอื้อยสบายดี และแก้วกำลังตั้งท้องอยู่ เพชรดีใจมากที่รู้ว่าเมียรักและน้องสาวสบายดีแถมตัวเขาเองก็จะได้เป็นคุณลุงแล้ว

เพชรบอกให้เชงเยทุตยอมแพ้แต่เชงเยทุตไม่ยอม เพชรจึงคิดจะปล่อยเขาไปไปเพื่อตอบแทนบุญคุณที่เชงเยทุตเคยช่วยเพชรเมื่อครั้งศึกอะแซหวุ่นกี้แต่เชงเยทุตไม่ก็ยอมทิ้งทหารของเขาอีก สุดท้ายเพชรจึงตัดสินใจปล่อยกองทหารม้านี้ไปเพราะทหารหลายคนก็เคยร่วมรบกับเขามาหลายสมรภูมิสมัยที่เขาอยู่พม่า แต่พระยาศรีสุเรนทร์แม่ทัพอีกคนที่รบกับเชงเยทุตอยู่ก่อนไม่ยอมหาว่าเพชรฝักใฝ่พม่าจึงสั่งให้ทหารพม่ายอมแพ้แต่เชงเยทุตนั้นกล้าหาญยอมตายไม่ยอมถูกจับ ทหารไทยจึงเข้ารุมกองทหารของเชงเยทุต เพชรตะโกนห้ามเท่าไรก็ไม่เกิดผล ทหารพม่าจำนวนน้อยกว่ามากค่อยๆล้มตายไปทีละคน จนเหลือแต่เชงเยทุตที่อ่อนล้าอย่างมากร่างกายโชกไปด้วยเลือด เพชรถลันเข้าไปห้ามไม่ให้ใครฆ่าเชงเยทุตและเกลี้ยกล่อมให้เชงเยทุตยอมแพ้มิฉะนั้นจะให้ทหารกลุ้มรุมจับ เชงเยทุตกล่าวขึ้นเป็นภาษาไทยด้วยเสียงอันดังว่า ข้า เชงเยทุตเมียงซูจีหวุ่น แม่ทัพม้าในพระเจ้ากรุงรัตนปุระอังวะ ไม่เคยเกรงกลัวต่อพญามัจจุราช และไม่มีทางยอมถูกจับเป็นเชลยให้เสียเกียรติยศแห่งกรุงรัตนปุระอังวะดอก ว่าแล้วเขาก็ปาทวนปักพื้นดินและหยิบมีดที่เหน็บอยู่ที่เอวแทงเข้าไปที่ท้องของตน เขาค่อยๆตกจากหลังม้า เพชรที่กำลังตกตะลึงรีบเข้าไปรับตัวของเชงเยทุตไว้ เสียงหายใจระรวยรินค่อยๆแผ่วเบาและเงียบไปไปในที่สุด เพชรคุ้มคลั่งร้องไห้พร่ำเพ้อเสียใจไปต่างๆนานาตัดพ้อต่อว่าว่าไม่น่าคิดสั้นและพูดถึงความหลังที่เคยอยู่ด้วยกันเหมือนคนบ้า ทหารที่ล้อมอยู่ต่างก็อนาถใจไปกับภาพที่เห็น บางคนก็สงสัยว่าทำไมแม่ทัพของเขาต้องเสียใจที่ศัตรูตาย

หลังจากจัดการพิธีศพเพชรก็ได้แต่ครุ่นคิดถึงปัญหาของชีวิต ทำไมต้องมีสงคราม ทำไมต้องฆ่ากัน ทำไมจึงต้องแสวงหาอำนาจทรัพย์สมบัติ พี่สินของเขาต้องตายเพราะการแย่งอำนาจ เชงเยทุตต้องตายเพราะสงคราม แก้วและลูกต้องเป็นแม่ม่ายและเด็กกำพร้า คนอีกมากมายต้องประสบชะตากรรมเยี่ยงนี้ เพียงเพราะความทะเยอทะยานของคนบางกลุ่มทำให้คนมากมายต้องประสบเคราะห์กรรม ทำไมต้องมีการแบ่งเขาแบ่งเรา นั่นไทย นี่พม่า โน่นลาว ทั้งที่ทุกคนก็เป็นคนเหมือนกัน มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย มีสุข มีทุกข์ มีไม่สุขไม่ทุกข์ ทำไมไม่เห็นอกเห็นใจอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ท้าวพระยามหากษัตริย์คิดแต่จะแสวงหาความยิ่งใหญ่โดยอ้างว่าเพื่อความผาสุกของอาณาประชาราษฎร แล้วมันทำให้ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินเป็นสุขจริงหรือ ราชสำนักที่รุ่มรวยกับไพร่ฟ้าที่แสนลำบาก นี่มันจะต้องเป็นเช่นนี้อีกนานเท่าไร

เพชรได้ลาออกจากราชการและออกบวช เขาได้ธุดงค์ไปในป่าลึก และไม่มีใครพบเขาอีกเลย

เขาจะรู้หรือไม่ว่าลูกชายของเขาได้เกิดมาโดยไม่มีโอกาสจะได้รู้จักกับพ่อของเขา

นี่เป็นเพียงเพียงฉบับร่างรวมกับโครงเรื่องบางส่วน ยังต้องแต่งเติมปรับปรุงอีกมาก หากผิดพลาดประการใดก็ต้องขออภัยไว้ ณ โอกาสนี้

ผลปรากฎว่า...
เอ็งเป็น Hulk

เอ็งเป็น Hulk แหงๆ 100% Hulk 100% Catwoman 95% Batman 70% The Flash 60% Iron Man 60% Superman 55% Supergirl 45% Green Lantern 45% Robin 43% Spider-Man 35% Wonder Woman 5%

You are a wanderer with amazing strength.

ตอนทำก็คิดๆไว้นะ ว่าถ้าออกมาเป็นไอ้ตัวนี้จะเป็นยังไงน้อ...
เอาจริงๆ เป็น Ironman ดูดีกว่าเยอะ

เอามาจากที่อื่น แต่อยากจะเก็บไว้อ่านเอง มีปัญหา'ไรมะ

ฝันว่าทนทุกข์ทรมาน เพราะเจ็บป่วย
คุณอาจจะทำอะไรที่เป็นการเอาแต่ใจตัวเอง กับคนในครอบครัว
หรือเพื่อนฝูงเข้าก็ได้ เลยเกิดความรู้สึกผิดขึ้นในใจ

ฝันว่ากินของอร่อยๆ จนพุงกาง
ถ้าคุณเป็นหวัด หรือป่วยไข้ อาจจะหายได้ยาก
ต้องรักษาตัวกันนาน หรืออาจทำของมีค่าหาย
เพราะฝันแบบนี้เป็นลางว่า อาจจะเกิดความเสียหายขึ้น

ฝันว่าอ้วนเอาอ้วนเอา
แหม! ไม่ดีเลยฝันแบบนี้ แต่เชื่อไหมว่า ฝันแบบนี้เป็นลางดี
แสดงว่าความปรารถนาของคุณ กำลังจะเป็นจริงแล้ว
แถมตอนนี้คุณกำลังมีเสน่ห์แรงอีกด้วย

ฝันว่าผอมลง
อย่าเพิ่งดีใจนะ
เพราะฝันแบบนี้แสดงว่าคนที่คุณแอบปิ๊งอยู่
หรือแฟนของคุณกำลังหลงรักคนอื่นที่ไม่ใช่คุณอยู่

ฝันว่าบินอยู่บนท้องฟ้า
ถ้าคุณเห็นตัวคุณบินอยู่ ก็แสดงว่าคุณจะสามารถเอาชนะคู่แข่ง
ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานานได้ แต่ถ้าเห็นคนอื่นบินละก็...
แสดงว่าคุณจะแก้ปัญหาหนักอกได้ในเร็วๆ นี้

ฝันว่าวิ่งหนี
ช่วงนี้ต้องระวังให้ดี คุณอาจจะทำของรักหาย
หรืออาจจะได้รับความรู้สึกที่สะเทือนใจอย่างหนัก

ฝันว่ากำลังว่ายน้ำอยู่ในทะเลหรือสระ
ดีใจด้วย คุณกำลังจะได้เพื่อนใหม่เร็วๆ นี้

ฝันว่าได้แผลและมีเลือดออก
ไม่ต้องตกอกตกใจ ฝันแบบนี้แสดงว่าคุณกำลังจะได้รับข่าวดี
หรือสิ่งที่คุณหวังกำลังจะกลายเป็นจริง

ฝันเห็นวัวหรือม้า
หมายความว่าเร็วๆ นี้คุณจะมีเรื่องน่ายินดี ยิ่งถ้าฝันว่าถูกม้ากัดละก็
แสดงว่าที่คุณไปสอบอะไรๆ ไว้นั้น จะได้สมใจคุณแน่ๆ

ฝันว่าหล่นจากที่สูง
แสดงว่าภายในใจของคุณกำลังมีเรื่องวิตกกังวลอยู่
หรือปัญหาที่ยังแก้ไม่ตก

ฝันว่าเห็นงูยั้วเยี้ยไปหมด
คุณจะได้ลาภเป็นเงินทองจำนวนมาก
แต่ต้องระวังเพราะคุณอาจจะโดนนินทา
หรือโดนใส่ร้ายจากคนที่อิจฉาคุณ

ฝันว่าร้องไห้
ถ้าน้ำตาไหลด้วยละก็คุณจะโชคดี แต่ถ้าน้ำตาไม่ไหลเลย
ก็อาจจะหมายความว่า สิ่งที่คุณหวังไว้มันจะไม่ได้ดังใจ

ฝันว่าเดินอยู่ดีๆ ฝนก็ตกลงมาจนคุณเปียก
แสดงว่าคุณกำลังจะได้เจอกับเพื่อนใหม่ที่แสนดี
และอาจจะเป็นเพื่อนตายกับคุณตลอดไป

ฝันว่าฟันหัก
คุณต้องระวังหน่อยนะ โดยเฉพาะเรื่องสุขภาพ
หรืออาจจะได้รับข่าวร้าย เกี่ยวกับสุขภาพของญาติผู้ใหญ่ที่คุณเคารพ

ฝันว่าไฟไหม้ แล้วไฟติดเสื้อผ้าคุณด้วย
แสดงว่าคุณจะได้รับค่าขนม หรือเงินเดือนเพิ่ม
และยังอาจได้เสื้อผ้าชุดใหม่ด้วย

ฝันว่าดาราในดวงใจของคุณมาพูดคุยด้วย
คุณกำลังจะได้พบเรื่องดีๆ สนุกๆ เร็วๆ นี้

ฝันว่าได้นั่งทานอาหารกับใครไม่รู้สองต่อสอง
แสดงว่าคุณกำลังจะมีหวานใจเร็วๆ นี้

ฝันเห็นทะเลที่เงียบสงบไม่มีคลื่นลม
คุณจะได้พบความรักที่แสนวิเศษ แต่ถ้าเห็นทะเลมีคลื่น
คุณอาจจะมีคนที่คุณไม่ชอบขี้หน้ามาหลงรัก หรือไม่
ความรักของคุณก็กำลังจะมีคู่แข่ง แต่ถ้าเห็นทะเลกำลัง
บ้าคลั่งละก็ต้องระวังตัวของคุณไว้ให้ดีแล้วหละ

ฝันเห็นทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา
ถ้าสีของหญ้าเป็นสีเขียวชอุ่ม แสดงว่าจะมีคนมาสารภาพความในใจกับคุณ
แต่ถ้าเป็นหญ้าที่เหี่ยวแห้งละก็ต้องระวัง เรื่องการกระทำของคุณให้ดี
ทำอะไรควรจะใจเย็นๆ เข้าไว้

ฝันเห็นนกพิราบ
ถ้าเป็นนกพิราบฝูงใหญ่ แสดงว่าความรักของคุณกำลังจะสมหวัง
โดยความช่วยเหลือจากคนรอบๆ ตัวคุณนั่นแหละ
แต่ถ้าเห็นกพิราบเพียงตัวเดียวละก็ ความรักของคุณ
กำลังจะมีอุปสรรคแล้ว ต้องรีบประกบหวานใจของคุณไว้ให้ดี
อาจจะมีมือที่สามเข้ามาทำลายความรักของคุณได้

ฝันว่าย้ายบ้าน หรือเก็บกวาดห้อง
เป็นลางดีว่า คุณจะได้พบเพื่อนต่างเพศที่รู้ใจ

ฝันว่าขึ้นลิฟท์
แสดงว่าคุณจะได้พบกับเรื่องดีๆ แต่ถ้าลิฟท์กำลังลงละก็
ถ้าคุณจะทำอะไร ต้องรอบครอบอย่าผลีผลาม รอดูโอกาสก่อน

ฝันเห็นประตูรั้ว
ถ้าเห็นประตูรั้วปิด แสดงว่าความรักของคุณกำลังจะมีปัญหา
แต่ถ้าประตูรั้วเปิดกว้างนั้นแสดงว่า คุณจะประสบความสำเร็จ
ในการติดต่อการผูกสัมพันธ์ หรือแม้แต่การบอกรัก ถ้าคุณกล้าพอ
ที่จะบอกละก็ เขาหรือเธอคนนั้นจะ OK. กับคุณแน่